شناسه : 36204175


دولت چند ماه است که چشم به اروپا دوخته است، البته از دیگ اروپا هم آبی گرم نشد و نخواهد شد.

به گزارش یزدرسا، چندی است فشار سنگینی از سوی دولت و جریان همسو با آن برای تصویب لوایح مربوط به اف‌.ای .تی.اف آغاز شده است. توجیه همه آن‌ها هم در یک جمله خلاصه می‌شود: باید با تصویب این لوایح، بهانه را از دست آمریکا و اروپا بگیریم!

اما واقعیت چیست؟

۱ . شعار اصلی آقای روحانی در دوران تبلیغات ریاست‌جمهوری در سال ۹۲ مذاکره با آمریکا و اروپا با هدف لغو تحریم‌ها و به‌تبع، رونق اقتصاد و معیشت مردم بود. رهبری فرمودند به مذاکره با آمریکا خوشبین نیستند، اما روحانی و تیم‌ او خوش‌بین بودند و برجام را امضا کردند. نتیجه چه شد؟ دولت امتیاز‌ات چشمگیری پرداخت کرد، اما تحریم‌ها لغو نشد و به تعبیر خود دولتمردان دستاورد ایران از برجام «تقریبا هیچ» شد!

۲ . آمریکا طبق پیش‌بینی‌ دلسوزان موسوم به دلواپس، دبه درآورد و از برجام خارج شد. رهبری به دولتمردان فرمودند به اروپا هم دل خوش نکنید؛ اما دولت چند ماه است که چشم به اروپا دوخته است، البته از دیگ اروپا هم ٱبی گرم نشد و نخواهد شد.

۳ . با خروج آمریکا، جوسازی سنگینی شکل گرفت تا پس از تصویب  لوایح مرتبط با اف‌.ای .تی.اف در مجلس، مجمع تشخیص مصلحت نظام هم تسلیم شود و رأی مجلس را تایید کند. تهدیدها حتی به ارسال نامه به رهبری هم کشیده شد. توجیه همه تهدیدهای پیدا و پنهان هم در یک کلام خلاصه می‌شود: باید بهانه را از دشمن بگیریم! در حالی که عمل بی‌محابا به توصیه‌های دشمن مصداق «بهانه‌زایی» است نه «بهانه‌زدایی». تجربه چهل سال اخیر نشان داده است که بهانه‌های دشمنان تمامی ندارد، بلکه از موضوعی به موضوعی دیگر منتقل می‌شود.

۴. جالب است که مدافعان تصویب لوایح اف‌.ای.تی.اف می‌گویند تضمین ‌نمی‌دهیم با تصویب لوایح موردنظر، اوضاع بهتر ‌شود! به‌ تعبیری حتی اگر لوایح مذکور تصویب شود، به سراغ بهانه‌های دیگر می‌روند، موشکی، حقوق بشر، اقتدار منطقه‌ای ایران، و ... . اما تا کی و کجا عقب‌نشینی؟!

۵. بهترین راه‌کار برای بهبود اقتصاد و معیشت، توجه واقعی به «اقتصاد مقاومتی» در سایه روحیه جهادی و مدیریت واقعا انقلابی است. مسئولان ارشد به‌ویژه رئیس‌جمهور و مجلس اگر عرصه نبرد را آن‌گونه که هست دریابند و با تمام توان به میدان بیایند،‌ قطعا طعم همراهی مردم را خواهند چشید. لازمه‌اش اما عملگرایی واقعی است. زندگی اشرافی و دریافت حقوق نجومی و رهاکردن بازار به امان خدا تناسبی با صحنه نبرد اقتصادی کنونی ندارد. در این باره گفتنی‌ها فراوان است.

نویسنده : مرتضی کارگر

پایان پیام/م

 




آدرس کوتاه :