از ساعت هشت و نیم صبح میدان امیرچقماق رفته رفته به میعادگاه عاشقان و دلدادگان تبدیل شد. صدای سینه‌زنی و نوحه‌خوانی در فضای میدان طنین می‌افکند و اشک‌هایی که بی‌اختیار بر صورت مردمان دیار دارالعباده یزد جاری می‌شد، روایتگر عمق دلبستگی مردمی بود که سال‌ها رهبرشان را تکیه‌گاه معنوی و سیاسی خود دانسته بودند و اکنون در فراقش بی‌تابی می‌کردند. با این حال در ورای این اندوه گسترده، نوعی استواری و عزم راسخ نیز به چشم می‌خورد و چهره‌های اشک‌بار نشان می‌داد که این مصیبت اگرچه سنگین است، اما اراده‌ها را سست نخواهد کرد و پیوند مردم با آرمان‌هایی که بدان باور دارند را استوارتر خواهد ساخت.

با فرارسیدن شب و در حالی که گمان می‌رفت خستگی روز بر تن‌ها نشسته باشد، بار دیگر میدان امیرچقماق لبریز از جمعیت شد و از ساعت هشت و نیم شب تا نیمه‌های شب، مردم پرشورتر و مصمم‌تر گرد هم آمدند و با قرائت مرثیه و ذکر مصیبت، یاد آن رهبر شهید را زنده نگاه داشتند و بر استمرار راهی که او ترسیم کرده بود تأکید کردند.

فضای شهر یزد مانند سایر نقاط میهن عزیزمان ایران آکنده از اندوه بود، اما این اندوه با نوعی ایستادگی همراه شده بود و مردم با حضور خود نشان دادند که فقدان یک رهبر، اگرچه جانسوز، بزرگ و اثرگذار است، اما به مدد الهی نمی‌تواند حرکت ملتی مؤمن را متوقف کند و نمی‌تواند چراغ مقاومت و پایداری را خاموش سازد.

یزد در این روزها و شب‌ها، شهری است که رنگ ماتم و عزا به خود گرفته است اما نه عزاییی که مردم را خانه‌نشین و زمین‌گیر کند؛ بلکه عزایی که پیش‌برنده، آگاهانه و هدایت‌کننده‌ی اما رو به جلو است. مردم با خلق این تصاویر و حضور در تجمعات پیوند عاطفی و اعتقادی خود را با امام شهیدشان، به نمایش گذاشتند و در حافظه تاریخ، صفحه‌ای ماندگار از سوگواری همراه با استقامت را ثبت کرد و نشان داد که ملت ایران در سخت‌ترین لحظات نیز قامت خم نمی‌کند و مسیر خویش را با صلابت ادامه می‌دهد اگرچه داغی عظیم و عزیز نیز بر جگر داشته باشند.

انتهای خبر/