خانهای که به وسعت یک حسینیه شد؛
روایت ۲۰ سال روضهخوانی در صفائیه یزد
کوچهای در شهرک دانشگاه صفائیه یزد، هر سال از ششم تا دهم محرم، میزبان روضهای است که بیش از دو دهه بیوقفه برگزار شده است؛ خانهای کوچک که به برکت اخلاص بانیان و همراهی همسایهها، وسعت یک حسینیه مردمی را یافته است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «یزدرسا»، در روزهایی که عطر محرم در کوچههای یزد میپیچد و بیرقهای سیاه بر سردر خانهها نشستهاند، کوچه طوبی شرقی در شهرک دانشگاه صفائیه حال و هوایی متفاوت پیدا میکند. کوچهای که در ظاهر تفاوتی با دیگر کوچههای شهر ندارد، اما در شبهای ششم تا دهم محرم، به محل اجتماع صدها دلداده حضرت اباعبدالله الحسین (ع) تبدیل میشود؛ جایی که خانهای ساده، سالهاست نقش یک حسینیه مردمی را ایفا میکند و هر سال جمع زیادی از عزاداران را گرد هم میآورد.
در این خانه نه از معماری باشکوه حسینیههای بزرگ خبری است و نه از تشریفات معمول مجالس پرهزینه؛ آنچه این مجلس را متمایز کرده، اخلاص بانیان، مشارکت مردم و تداوم سنتی است که نسل به نسل حفظ شده و امروز به یکی از مجالس شناختهشده عزاداری در این منطقه از یزد تبدیل شده است.
میراثی که از نسل گذشته به یادگار مانده است
بانی این مجلس، مهدی الحمدی، سابقه برگزاری روضه در خانواده خود را به دههها قبل نسبت میدهد و میگوید: پدر ما از زمان رضاشاه مجلس روضه برگزار میکرد. عشق به حضرت سیدالشهدا (ع) در خانواده ما از همان سالها جریان داشت و ما نیز تلاش کردیم این مسیر را ادامه دهیم. از سال ۱۳۸۳ این خانه را محل برگزاری مراسم قرار دادیم و از همان زمان تاکنون، هر سال بدون وقفه میزبان عزاداران بودهایم.
او معتقد است که استمرار یک مجلس روضه، تنها به امکانات مالی وابسته نیست؛ بلکه بیش از هر چیز، به نیت خالص و همراهی مردم نیاز دارد؛ موضوعی که طی بیش از بیست سال گذشته بارها آن را تجربه کرده است.
رؤیایی که به واقعیت تبدیل شد
گسترش این مجلس نیز داستان شنیدنی خود را دارد. همسر آقای الحمدی با اشاره به روزهای آغازین برگزاری مراسم میگوید: شبی خواب دیدم که این روضه در فضایی وسیعتر برگزار میشود و جمعیت زیادی در آن حضور دارند. همان خواب باعث شد تصمیم بگیریم مجلس را توسعه بدهیم. ابتدا مراسم را داخل ساختمان خانه برگزار میکردیم، اما به مرور جمعیت بیشتر شد و به حیاط آمدیم. بعد از مدتی حتی حیاط هم پاسخگوی عزاداران نبود.
وی ادامه میدهد: در آن زمان این همسایهها بودند که پیشقدم شدند و گفتند کوچه متعلق به امام حسین (ع) است و با خیال راحت مراسم را در فضای کوچه برگزار کنید. همین همراهی مردم باعث شد مجلس هر سال گستردهتر شود.
امروز بخش قابل توجهی از مراسم در فضای کوچه برگزار میشود؛ کوچهای که در شبهای محرم با پرچمهای عزاداری، فرشهای پهنشده، صدای نوحه و حضور عاشقان اهلبیت (ع)، جلوهای متفاوت پیدا میکند.
وقف خانه برای ماندگاری یک سنت حسینی
یکی از مهمترین اقدامات بانی این مجلس، تصمیم برای وقف خانه به نیت استمرار روضه حضرت سیدالشهدا (ع) است؛ اقدامی که نشان میدهد او تنها به برگزاری مراسم در زمان حیات خود نیندیشیده، بلکه آینده این مجلس را نیز مدنظر قرار داده است.
الحمدی میگوید: این خانه را وقف روضه امام حسین (ع) کردهام تا بعد از من هم این مجلس تعطیل نشود. در وقفنامه نیز تأکید کردهام که پذیرایی از عزاداران باید ادامه داشته باشد و حذف نشود.»
وی ادامه میدهد: از همه کسانی که بعد از من مسئول این مجلس خواهند بود، میخواهم اجازه ندهند چراغ این خانه خاموش شود. آرزویم این است که سالهای سال، صدای روضه اهلبیت (ع) از این خانه به گوش برسد.
روضهای که در روزهای سخت نیز تعطیل نشد
شیوع ویروس کرونا آزمونی دشوار برای بسیاری از مراسم مذهبی بود. بسیاری از مجالس تعطیل شدند و برخی دیگر پس از پایان همهگیری نیز دیگر برگزار نشدند، اما این خانه حسینی، با رعایت دستورالعملهای بهداشتی، همچنان پذیرای عزاداران باقی ماند.
الحمدی در اینباره میگوید: در آن روزها برخی معتقد بودند مراسم نباید برگزار شود، اما ما با رعایت همه دستورالعملها اجازه ندادیم چراغ روضه خاموش شود. پذیرایی را هم حذف نکردیم و به لطف خداوند هیچ اتفاق ناگواری رخ نداد.
او باور دارد که استمرار این مجلس، نتیجه لطف خداوند و عنایت حضرت اباعبدالله الحسین (ع) بوده است.
همسایههایی که خود را خادم روضه میدانند
شاید یکی از مهمترین ویژگیهای این مجلس، همراهی کمنظیر همسایهها باشد؛ همراهیای که طی سالهای گذشته نقش مهمی در تداوم مراسم داشته است.
بانی مجلس با قدردانی از اهالی محل میگوید: همیشه احساس میکنم به همسایهها بدهکارم؛ زیرا در این سالها آسایش آنها تحت تأثیر برگزاری مراسم قرار گرفته است، اما با بزرگواری کنار ما ایستادند و حتی خودشان در برگزاری مراسم مشارکت کردند.
این همراهی تنها در حد تحمل رفتوآمد عزاداران نیست؛ بسیاری از اهالی محل، پیش از آغاز مراسم برای آمادهسازی فضا حضور پیدا میکنند. برخی کوچه را نظافت میکنند، عدهای در برپایی تجهیزات کمک میکنند و گروهی دیگر افتخار پذیرایی از عزاداران را برعهده میگیرند. همین مشارکت مردمی، این مجلس را از یک مراسم خانوادگی به یک حرکت اجتماعی و فرهنگی تبدیل کرده است.
اخلاص؛ راز ماندگاری این مجلس
آنچه در گفتگو با بانی این روضه بیش از هر چیز به چشم میآید، تأکید او بر نیت خالصانه است. او بارها میگوید که هدفش از برگزاری این مراسم، نه نام و نشان، بلکه خدمت به دستگاه حضرت سیدالشهدا (ع) و کسب رضایت الهی بوده است.
شاید همین نگاه سبب شده است که با وجود مشکلات اقتصادی، افزایش هزینهها، دشواریهای اجرایی و فرازونشیبهای سالهای گذشته، این مجلس نهتنها تعطیل نشود، بلکه هر سال پررونقتر از گذشته برگزار شود.
چراغی که با همدلی روشن مانده است
در طول سالهایی که این مراسم برگزار شده، بارها مشکلات و موانعی بر سر راه آن قرار گرفته است؛ از کمبود امکانات گرفته تا دشواریهای مالی و محدودیتهای مختلف. با این حال، به گفته خادمان این مجلس، هر بار به شکلی غیرمنتظره گرهها باز شده و مراسم بدون وقفه ادامه یافته است.
شاید بتوان رمز ماندگاری این روضه را در همین همدلی جستجو کرد؛ جایی که یک خانواده، همسایهها، خادمان و عزاداران، همگی خود را شریک برپایی مجلس حضرت اباعبدالله الحسین (ع) میدانند و هر یک به سهم خود برای روشن ماندن چراغ آن تلاش میکنند.
امروز، پس از بیش از دو دهه، خانهای در کوچه طوبی شرقی صفائیه یزد، دیگر تنها یک منزل مسکونی نیست؛ خانهای است که در شبهای محرم به مأمن دلهای عاشق تبدیل میشود و نشان میدهد هر جا اخلاص، وقف، همدلی و عشق به اهلبیت (ع) در کنار هم قرار گیرد، حتی یک خانه کوچک نیز میتواند به وسعت یک حسینیه بزرگ، منشأ اثر و ماندگاری باشد.
انتهای خبر/
لینک کوتاه خبر
برچسبها
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!