به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «یزدرسا»، محسن دهقانی پیش از ظهر امروز در نشست پرسش و پاسخ با موضوع پیشرفت‌های ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی و همچنین اتفاقات اخیر در حوزه بین‌الملل با اشاره به پیشرفت کشور ایران با دوران پهلوی، تأکید کرد: قضاوت منصفانه درباره پیشرفت یا پسرفت کشور تنها زمانی ممکن است که بر اساس شاخص‌ها و رتبه‌های جهانی و با در نظر گرفتن شرایط داخلی و فشارهای خارجی نه صرفاً بر پایه مصادیق جزئی یا احساسات عمومی انجام شود.

وی با بیان اینکه افزایش امکانات به‌تنهایی معیار پیشرفت نیست، اظهار داشت: همه کشورهای دنیا طی دهه‌های گذشته رشد جمعیت، توسعه زیرساخت و افزایش امکانات داشته‌اند. سؤال اصلی این است که در این رقابت جهانی، ایران نسبت به گذشته در چه جایگاهی قرار گرفته و رتبه‌اش بهتر شده یا بدتر.

ملاک قضاوت در خصوص پیشرفت ایران رتبه است نه مصداق

معاون سیاسی سپاه الغدیر استان یزد افزود: برای مثال باید بررسی کرد ایران در حوزه‌هایی مانند ورزش، پزشکی، علم، فناوری و رفاه اجتماعی در گذشته چه رتبه‌ای داشته و امروز در چه جایگاهی ایستاده است. اگر رتبه کشور ارتقا یافته باشد، به معنای عملکرد کارآمد است؛ حتی اگر مشکلات همچنان وجود داشته باشد. اما اگر رتبه کاهش یافته باشد، افزایش صرف امکانات به معنای پیشرفت واقعی نخواهد بود.

وی با اشاره به حوزه پزشکی تصریح کرد: بر اساس آمارهای بین‌المللی، ایران در برخی شاخص‌های پزشکی از رتبه‌ای بالای ۸۰ به رتبه‌ای زیر ۲۰ رسیده است. این پیشرفت در شرایطی رخ داده که همه کشورهای جهان نیز هم‌زمان در حال توسعه بوده‌اند؛ بنابراین ارتقای رتبه ایران نشان‌دهنده رشد واقعی است.

دهقان افزود: در حوزه‌هایی مانند فناوری نانو که جزو علوم تحریمی محسوب می‌شود، پیشرفت‌های ایران در شرایط محدودیت و تحریم به دست آمده و این مسئله نشان‌دهنده پیشرفت مبتنی بر خوداتکایی است.

مشکلات وجود دارد، اما انکار پیشرفت هم نادرست است

وی با تأکید بر اینکه پیشرفت به معنای نبود مشکل نیست، گفت: انکار مشکلات اقتصادی، اجتماعی و مدیریتی اشتباه است، اما نادیده گرفتن پیشرفت‌ها نیز قضاوتی غیرمنصفانه خواهد بود؛ قضاوت درست زمانی شکل می‌گیرد که هم مشکلات و هم مسیر کلی حرکت کشور دیده شود.

وی با اشاره به تأثیر ناامیدی بر جامعه، به‌ویژه نسل جوان، خاطرنشان کرد: ناامیدی موجب تضعیف انگیزه تحصیل و افزایش میل به مهاجرت می‌شود، در حالی که از حدود ۴/۵ میلیون دانشجو در کشور، امکان مهاجرت تنها برای بخش محدودی فراهم است؛ ایجاد امید باید مبتنی بر واقعیت‌ها و شاخص‌های قابل دفاع باشد، نه توهم یا شعار.

مسیر تاریخی کشورهای پیشرفته

این کارشناس علوم سیاسی با اشاره به تجربه کشورهای توسعه‌یافته گفت: کشورهایی مانند آمریکا، انگلیس، آلمان و هلند مسیر پیشرفت را طی مراحلی مشخص و در بازه‌های زمانی طولانی طی کرده‌اند؛ آمریکا در ابتدا مستعمره انگلیس بود و انگلیس نیز زمانی از ضعیف‌ترین کشورهای اروپا محسوب می‌شد که عمده صادرات آن مواد خامی مانند پشم گوسفند بود.

دهقان ادامه داد: این کشورها پس از اعلام استقلال سیاسی یا اقتصادی، با حمله و فشار قدرت‌های بزرگ زمان خود مواجه شدند، اما با تقویت قدرت نظامی، ایجاد ثبات و سرمایه‌گذاری در علم و فناوری مسیر توسعه را ادامه دادند.

وی افزود: تقریباً همه قدرت‌های جهانی پیش از تبدیل شدن به قدرت اقتصادی، ابتدا به قدرت نظامی بازدارنده دست یافته‌اند. آمریکا پیش از آنکه قدرت اقتصادی اول جهان شود، قدرت نظامی برتر بود و انگلیس با تسلط دریایی به امپراتوری تبدیل شد.

ایران در کجای این مسیر قرار دارد؟

دهقان با بیان اینکه جمهوری اسلامی ایران نیز در همین مسیر تاریخی حرکت می‌کند، گفت: پس از انقلاب، ایران ناچار به تمرکز بر امنیت و دفاع شد و در ادامه جهش علمی را تجربه کرد؛ ایران در مقاطعی به رشد علمی چندین برابر میانگین جهانی دست یافت و امروز در برخی حوزه‌ها وارد مرحله تبدیل علم به فناوری شده است.

وی با اشاره به صنایع دفاعی، هوافضا، پزشکی و فناوری‌های پیشرفته افزود: ساخت و پرتاب ماهواره‌ها نمونه‌ای از عبور از مرحله تولید علم به سمت فناوری است؛ با این حال، تبدیل فناوری به توسعه صنعتی و اقتصادی نیازمند اصلاح ساختارها و مدیریت کارآمدتر است.

معاون سیاسی سپاه الغدیر استان یزد با اشاره به تحریم‌ها، فشارهای سیاسی و امنیتی و اقدامات تروریستی تصریح کرد: ارزیابی عملکرد ایران بدون در نظر گرفتن این فشارها ناقص خواهد بود؛ جمهوری اسلامی ایران طی دهه‌های گذشته با محدودیت‌های گسترده بین‌المللی، محرومیت از حقوق سازمان‌های جهانی و تهدیدات امنیتی مواجه بوده است.

دهقان تأکید کرد: بسیاری از کشورها در شرایط عادی رشد کرده‌اند، اما ایران بخش قابل توجهی از مسیر توسعه خود را در شرایط جنگ ترکیبی، تحریم و فشار مستمر طی کرده است.

وی گفت: قضاوت درباره پیشرفت یا پسرفت کشور نباید احساسی یا جناحی باشد؛ تنها راه قضاوت منصفانه، رتبه‌سنجی جهانی، مقایسه تاریخی با مسیر کشورهای پیشرفته و در نظر گرفتن فشارها و ظرفیت‌های داخلی است. با چنین نگاهی می‌توان هم واقعیت مشکلات را پذیرفت و هم تصویر دقیق‌تری از مسیر آینده کشور به نسل جوان ارائه داد.

انتهای خبر/