به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «یزدرسا»، حجت‌الاسلام والمسلمین محمدحسن معزّالدّینی، استاد و‌ مدرس حوزه علمیه در یزد در یادداشتی نوشت: «وَالَّذینَ جاهَدوا فینا لَنَهْْدیَنَّهُم سُبُلَنا»

زندگی و حیات اولین موهبت ارزانی‌شده بر بشر است و بقیه مواهب پس از آن در خدمت آن‌ند تا آن را حفظ و بر اعتبار و اعتلایش بیفزایند، و سبک زندگی و کیفیت سلوک آدمیان بیانگر تفسیر آنان از حیات و جهان هستی است، و نیل به سعادت – که فطری بشر و آرزوی دیرینه اوست – نصیب کسانی است که زندگی را عرصه جدیت و جهاد برای رسیدن به حقیقت هستی و واهب المواهب کرده و جوارح و جوانحشان در تکاپوی فصال از حضیض حیوانیت و وصال به معراج آدمیت است، و فوز و فلاح بهره آنان که لحظه‌های زندگی را در پرستش حق و پرستاری خلق سپری کنند، و با وساوس شیطانی و مظاهر ابلیسی به مبارزه برخیزند.

برای ایران سرفراز – که تاریخی پر فراز و نشیب دارد – روز نهم اسفند ماه ۱۴۰۴ فراموش‌ناشدنی است. در این روز که با عاشر شهر صیام مصادف بود، هجوم اهریمنی دیوسیرتان بدمنش و شیطان‌صفتان بدکنش آمریکایی و اسرائیلی قلب ایران را هدف گرفت، و نقاطی از عاصمه کشور از جمله بیت رهبر معظم انقلاب را نشانه رفت. در این تخریب ویرانگر، مجاهد نستوه حضرت آیت‌الله حاج سید علی حسینی خامنه‌ای پس از عمری جهاد علمی و عملی در دفاع از کیان اسلام و اعلاء کلمةالله و پس از قریب به چهل سال زعامت امت و هدایت کشتی طوفان‌زده انقلاب، با قلبی مالامال از «حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ عَلَیهِم صَلَواتُ الله» دعوت حق را لبیک گفت و به دیدار معبود شتافت و «مَن ماتَ عَلی حُبِّ آلِ مُحَمَّدٍ ماتَ شَهیداً». گوارایش باد شهد شیرین شهادت.

شهادت مظلومانه او شورشی فراگیر و رستاخیزی عام به پا کرد و جهان اسلام، بلکه وجدان‌های بیدار ملت‌ها در اقصی نقاط عالم را در بعثتی حیرت‌انگیز و خیزشی بهت‌آمیز به همراهی و همدردی با ایران ماتم‌زده کشاند، و خلقی را برای گفتن «لا» به بت‌های دوپا، و فرعون‌های پر از هوا مبعوث ساخت، و فریاد ملت‌ها را برای گفتن «نه» به تجاوز و بیدادگری، و اعلان «آری» به مقاومت و بیداری بلند کرد، و مردم آمریکا را در جنبشی کم‌سابقه به خیابان‌های ایالت‌های مختلف کشاند تا به ترامپ و یارانش در جزیره اپستین بگویند: پادشاه نمی‌خواهیم.

جوشش خون شهدای این هجمه خانمان‌سوز و کودکان معصوم مدرسه «شجره طیّبه» میناب، و عموم قربانیان این تجاوز ظالمانه، ملت بیدار و فهیم ایران را با الهام از کریمه «أفَإنْ ماتَ أو قُتِلَ» به میادین شهر برد تا به متوهّمان تصرّف سه‌روزه ایران بگویند: اینجا بیشه شیران است. ۴۵ سال قبل هم صدّامیان در آرزوی تصرّف سه‌روزه، لشکر کشیدند، ولی رفتند و آرزو را به گور بردند و ایران ماند و این حقیقت را بر جبین تاریخ نگاشتند که: ایران قائم به فرد نیست، بلکه با پیشینه‌ای درخشان و تمدّنی کهن بر فرهنگ و آداب، ایستاده است نه بر اشخاص و افراد. این مرز و بوم را مردان مردی است که شعار تاریخیشان: «چو ایران نباشد تن من مباد» است، و زنان این خطّه هم مردآفرینند.

و چه زیبا در این چند روز چشم جهانیان را به این خطّه خیره ساختند، و چه شایسته به رؤیازدگان گرفتن جزیره خارک گفتند: ساکنان جزیره اپستین را در این جزیره جایی نیست، چه آنکه خارهای جزیره خارک به پایشان می‌خلد و از مغز سرشان بیرون می‌زند! پس چه بهتر که به جزیره اپستین بازگردند تا در کودک‌آزاری رسوای تام باشند و فرزندان ما در جزیره خارک در مقاومت شهره عام.

راقم این سطور ضمن بوسه بر دستان رزمندگان سلحشور، و بر قدم‌های استواری که خیابان را به سنگر تبدیل کردند، و ضمن فرود آوردن سر تعظیم در برابر همه عزیزانی که چه در داخل و چه در خارج با هر سلیقه و فکری دل در گرو ایران داشتند و دارند و با قدمی یا قلمی یا درمی به یاری این سرزمین و مردمش همّت گماشتند، نکاتی را یادآور می‌شود:

۱. آنچه که دنیا را به حیرت واداشته و مبهوت ساخته، یکپارچگی وحدت و انسجام فرزندان ایران است و بس، و امروزه حفظ وحدت از اوجب واجبات است چرا که: «جمیع خیرات و فیوضات، ثمره جمع و تألیف است، و تمام شرور و آفات، نتیجه عداوت و تفریق. تا قادر بی‌چون، عقد مزاوجت میان آباء علوی و امّهات سفلی جاری نساخت، قوس صعود سربلند نکرد و سلسله عدد به جنبش نیامد. تا عناصر دست در آغوش هم نکردند، موالید ثلاث متولّد نگردید. تا نر و ماده به هم نپیوستند، انواع ممتنع‌البقاء کائنات به تعاقب افراد ابدی‌البقاء نشدند. تا ابرها با هم تصافح نکردند، باران رحمت نیامد. و تا قطعات مختلف همدیگر را در کنار نکشیدند، عمارات و ظروف و آلات نشد. تا تار و پود نزدیک نشدند، فرش و لباس فراهم نیامد. تا لشکر موافقت نکردند، فتح قلعه و کشور میسّر نشد. تا بنی‌آدم گرد هم جمع نشدند، تعیّش نکردند. تا چند چیز به هم نیامیختند، غذای رنگارنگ پیدا نگردید. تا رنگ‌های گوناگون دور هم ننشستند، نقش‌های گوناگون هویدا نگردید. تا سرانگشتان جمع نشدند، قلم به دست نیامد. و تا قلم دو لب پیدا نکرد، بر زبان نیامد. تا حروف دست به گریبان هم نکردند، کلمه فراهم نشد. تا رابطه میان کلمات پدید نیامد، مفید نگردید. تا دو کلام و جمله با هم طرح دوستی نیفکندند، نتیجه ندادند. تا اوراق در یک شیرازه ملاقات نکردند، کتاب نگردید. و تا عناصر بنای مفارقت نگذاردند، درد و مرگ پیدا نشد. تا مردم تخم عداوت نکاشتند، خلل در نظم دنیا و آخرت به هم نرسید. تا مادر از پدر قهر نکرد، طفل بی‌شیر نماند. تا پدر از مادر نرنجید، عقد به طلاق نکشید». پس «اعتصموا بحبل الله».

۲. همانگونه که رزمندگان قدرت و صلابت نظام را به نمایش می‌گذارند و مردم در خیابان‌ها و میادین امنیت می‌آفرینند و تلاش دولتمردان در تمشیت امور پایداری چرخه زندگی مردم را به دنبال دارد، دستگاه دیپلماسی و مقامات وزارت خارجه کشور نیز باید با حفظ سه اصل «عزت - حکمت - مصلحت» در بازگرداندن آرامش و صلح مقتدرانه و پایدار تلاشی مضاعف کنند تا هم قدرت نظام را در صلح و جنگ به نمایش بگذارند و هم از اتلاف نفوس و اموال و سرمایه‌های مادی و معنوی و فرهنگی و میراثی و اقتصادی جلوگیری کنند. و افراد خارج از این حوزه از دخالت در حوزه دیپلماسی و سیاست خارجی بپرهیزند.

۳. از مهامّ امور – چه هم‌اکنون و چه بعد از جنگ – استفاده از استعداد و توان هموطنانی است که به‌أیّ نحو کان می‌توانند در روند مقاومت و بازسازی کشور دخیل و سهیم باشند. قطعاً مام وطن آنان را در آغوش خواهد گرفت. امید آنکه دولتمردان و دانشگاهیان در تلاش بی‌وقفه در تسهیل این امر همت گمارند و راه را برای اعتلای ایران عزیز هموار سازند.

۴. در تجمعات خیابانی از هر امری که موجب ایذاء هموطنان است پرهیز شود.

در خاتمه علو درجات شهیدان عزیز و صبر و اجر خانواده‌های معظم آنان و عموم مردم ایران را خواستارم و از خدای بزرگ برای رهبر شهید انقلاب که اینک در جوار رحمت حضرت حق آرامیده است آرزوی مغفرت، و برای فرزند گرامی، جانباز و ارجمندش که با انتخاب مجلس خبرگان سکّان رهبری کشور را در دست دارد، عافیت و سلامت و موفقیت و حسن عاقبت مسئلت دارم.

یا رب محمد و آل محمد، صَلِّ علی محمد و آل محمد و عَجِّل فرج آل محمد. و لا تُسَلِّطْ علینا من لا یرحمنا و اغفرلنا و ارحمنا و اعف عنا بحق محمد و آل محمد.

سربلندی ایران عزیز را از حضرت رب العزه خواستارم.

و هذا دُعاءٌ لا یُرَدُّ لِأنَّهُ إذا ما دَعَوْنا أمَّنَتْهُ المَلائِکُ.

والسّلام