به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «یزدرسا»، مهران فاطمی، استاندار سابق یزد در یادداشتی نوشت: به نظر می‌رسد به برکت خون مطهر شهیدان و رهبر شهیدمان، رهنمودهای امام امت، مجاهدت‌های رزمندگان اسلام و حضور مؤمنانه و کم‌نظیر ملت بزرگ ایران، «جنگ رمضان» به روزهای پایانی و فطر خود نزدیک می‌شود. با این حال، مسئله اصلی نه زمان پایان جنگ، بلکه چگونگی مدیریت «دوران پساجنگ» است؛ دورانی که در آن بسیاری از پیروزی‌های میدانی می‌توانند به سرمایه‌ای پایدار برای پیشرفت تبدیل شوند یا بر اثر غفلت، به تدریج فرسوده گردند.

در این مقطع تاریخی، چند پرسش راهبردی پیش روی کشور قرار دارد.

نخست، در حوزه سرمایه اجتماعی:  

چگونه می‌توان انسجام و وحدت ملی و ایمانی شکل‌گرفته در این روزها را حفظ کرد و آن را به سرمایه‌ای پایدار برای پیشرفت کشور تبدیل نمود؟

دوم، در عرصه حکمرانی:  

با چه سازوکاری می‌توان نقش بی‌بدیل مردم در عبور از بحران‌ها را به الگویی پایدار در اداره کشور تبدیل کرد و مردمی‌سازی سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی، نظارت و اجرا را از سطح شعار به ساختاری واقعی و کارآمد رساند؟

سوم، در حوزه امنیت ملی:  

چه تدابیری می‌تواند به مقابله‌ای ریشه‌ای و مؤثر با شبکه‌های نفوذ و عوامل پیدا و پنهان دشمن بینجامد و در عین حال امنیت و اعتماد عمومی را تقویت کند؟

چهارم، در عرصه ژئوپلیتیک و قدرت ملی:  

چگونه می‌توان از ظرفیت‌های جغرافیایی و موقعیت ژئوپلیتیکی ایران برای افزایش بازدارندگی و صیانت از منافع سیاسی، اقتصادی و فرهنگی کشور بهره‌ای مؤثرتر برد؟

پنجم، در حوزه اقتصاد و بازسازی:  

در شرایط محدودیت منابع، چه راهبردهایی می‌تواند به جبران خسارت‌ها، کاهش عقب‌ماندگی‌ها در تولید و زیرساخت و هم‌زمان تقویت بنیه دفاعی و اقتصادی کشور کمک کند؟

 ششم، در عرصه رسانه و افکار عمومی جهانی:  

با توجه به نابرابری آشکار در میدان رسانه‌های بین‌المللی و ضعف در روایت‌گری، چگونه می‌توان قدرت رسانه‌ای و روایت جهانی ایران را به گونه‌ای تقویت کرد که واقعیت‌های این میدان در افکار عمومی جهان نیز دیده و فهمیده شود؟

 و در نهایت، در حوزه حقوق بین‌الملل:  

چگونه می‌توان از ظرفیت مجامع حقوقی و نهادهای بین‌المللی برای پیگیری شناسایی رسمی متجاوز، مطالبه غرامت و ایجاد سازوکارهای بازدارنده بهره گرفت تا همانند تجربه قطعنامه ۵۹۸، مسئولیت تجاوز به‌طور شفاف متوجه عاملان آن شده و از تکرار چنین تعرض‌هایی جلوگیری گردد؟

 پاسخ به این پرسش‌ها صرفاً یک بحث نظری نیست، بلکه بخشی از نقشه راه آینده کشور است؛ آینده‌ای که پیروزی در آن تنها در میدان نبرد معنا نمی‌یابد، بلکه در عرصه حکمرانی کارآمد، اقتصاد پویا، سرمایه اجتماعی پایدار و حضور فعال در نظام بین‌الملل تحقق خواهد یافت.